Seni yenicem browni!

İdeal browninin temsili fotoğrafı

Abartısız iki haftadır doğru düzgün bir browni yapmak için çırpınıyorum. Her şey bir gün bir iş arkadaşımın çok güzel browni yaptığını iddia etmesiyle başladı. Test edilip onaylanmış, garantili tarifleri kaçırmamak lâzım. Ben de fırsattan istifade nasıl yapıldığını not ettim ve bir iki gün sonra hemen mutfağa daldım. Tüm malzemelerimi dizdim önüme: şeker, sıvı yağ, süt, kakao (hem de öyle alelade bir kakao değil, Dr. Oetker'in dark kakaosu; tam da arkadaşımın önerdiği gibi), yumurta, un, vanilya ve kabartma tozu.

MÜCADELE BAŞLIYOR

Sonra başladım sosunu hazırlamaya, ölçülere harfiyen uyarak. Şeker, sıvı yağ, süt, kakao ve vanilyayı bir güzel çırptım. Nefis kokuyordu, doğru yolda olmalıydım. Karışımın bir kısmını ayırdım. Geri kalanına yumurta, biraz daha şeker ve süt, un ve kabartma tozu ekledim. İşte fırına girecek kek karışımım da hazırdı. Başladım 180 derecede pişirmeye. İyice kabarması gerekiyordu, özellikle de ortası kabarmadan fırından çıkartmamak gerekiyordu. Gözüm sürekli ondaydı. Fakat bir gariplik vardı; brownide bir asilik baş göstermişti. Bazı yerler balon gibi şişiyor, diğer yerlerse hiç istifini bozmuyordu. Yamuk yumuk, hendekli, tümsekli bir şey olmuştu. Klasik kürdan testini yaptıktan sonra fırından çıkarıp sıcakken dilimledim ve üzerine ayırdığım sosu döktüm. Aslında görüntü ve koku hiç de fena değildi, ama bu browni de değildi!

ÇAKMA ISLAK KEK

Hayalimde hep bir Starbucks brownisi vardı ne yalan söyleyeyim. O browni ki, ısıtıldığında yeme de yanında yat modeli bir şeye dönüşüyor. Benim yaptığımsa açık ve net bir biçimde ıslak kekti. Üstelik çok da başarısız bir örneğiydi. Tadı aslında çok hoştu ama keki çok sertti. İlk başta fırında fazla tuttuğumu düşünüp ikinci denememde daha az pişirdim, yine olmadı. Bu sefer unu suçladım, daha az un koydum. Olmuyordu, olmuyordu! Hep aynı engebeler, hep aynı sert kek! Browni yapmaktan vazgeçmiştim, doğru düzgün bir ıslak kek çıksın diye uğraşıyordum, onu da becerememiştim. Neyi yanlış yapıyordum? 3 denemeden sonra bu tarif için malzeme tüketmekten vazgeçtim. (Gerçi yaptıklarımın hepsini sonuna kadar yedik, o ayrı mesele. Sonuçta dediğim gibi tadı kötü değildi, hem biraz krema takviyesiyle birçok şeyi yenir hale getirmek mümkün.)

ERİMEYEN ÇİKOLATANIN HİKÂYESİ

Artık gerçek bir browni tarifi bulup yapmam gerekiyordu. Birkaç siteye baktım, ama görünüşe göre epey bitter çikolata harcamak gerekiyordu, tam olarak güvenmeden paket paket çikolata eritmek istemiyordum. Sonra bir gün kayınvalidemdeki bir tarif kitabını kurcalarken iştah açıcı bir browni fotoğrafı gördüm. Tekrar gaza geldim, benimki de ona benzeyecekti.

Cesaretimi toplayıp o kitaptaki tarifi bugün kahvaltıdan sonra denemeye karar verdim. Evdeki bütün bitter çikolataları erittim. Malum, bu işler ben mari usulü yapılıyor; yani çikolataları bir kabın içine koyuyorsun, kabı da su dolu tencerenin içine... Su ısınınca kabın içindeki çikolata da erimeye başlıyor. Yalnız benim koyduğum su hemen fokurdayıp çikolata dolu kabın içine hafiften kaçak yapmaya başladı. Ben de mecburen suyun bir kısmını boşalttım. Bu sefer de azıcık kalan suyun kaldırma kuvveti yeterli gelmemiş olacak ki kap tencerenin dibine dayandı ve çikolatacıklarım erimemek için çok direndiler. Baktım olacak gibi değil, karıştırma kabına aldığım sıvı yağın içine sıcak fakat tam olarak erimemiş olan çikolataları parça parça atıp çırpmaya başladım. Neyse ki zorluk çıkartmadılar bu konuda. Kıvama gelmişlerdi. Hemen şekeri ve ardından tek tek yumurtaları ekledim. Son olarak da un, kabartma tozu ve vanilya üçlüsünü kattım. Sonuç tatmin edici gözüküyordu. Fırının derecesini kitapta yazdığı gibi 150 derece civarına ayarladım. Uzunca bir süre pişti. Kokusuyla ve şekli şemaliyle tam bir browniye benziyordu. Üstü çıtır, içi yumuşak... Galiba sonunda muradıma ermiştim, fırının etrafında dönenip duruyordum çıkarıp da tadına bakmak için. 

STARBUCKS BANA TARİFİNİ VER!

Ve o büyük an geldiğinde yine hayal kırıklığına uğradım. Ama kısmen... Çünkü Yiğit bayıldı brownime. Bense sert ve ıslak kekimi arar hale geldim. Bu browni haddinden fazla şekerli olmuştu bi kere! Sanki yapış yapıştı. Ancak yanında bir bardak süt içerek bir dilimini bitirebildim. (Süt ağzımdaki şekeri sıfırlıyor)

Anlayacağınız çok cebelleştim, ama hâlâ istediğim sonucu elde edemedim. Browniye karşı savaş açtım resmen. Yılmadım, bir dahaki sefere şekerini daha az koyup tekrar deneyeceğim. Daha da olmazsa Starbucks'ın CEO'sunu filan arayıp browni tariflerini vermeleri için yalvarırım artık. :)