Bu reçeteye, bizim oğlanın okul pikniği için nasıl bir poğaça yapsam diye kara kara düşünürken Arda Türkmen'in sitesinde, "Kepekli dereotlu poğaça" başlığı altında, rastladım. İç harcındaki malzemeler, damağımda lezzetli titreşimler oluşturunca hemen kolları sıvadım ve mutfağa girdim. Hamuru mayasız olduğundan kısa sürede hazırlanabilmesi büyük bir avantaj bir kere. Ayrıca dereotu, kurutulmuş domates ve ceviz gibi çoğu çocuğun sıcak bakmadığı malzemeleri bir araya getirmesi bir taşla iki kuş vurmak gibi olacaktı.
Dereotu, bana mutfakta en çok mutluluk veren otların başında gelir. Doğranırken yaydığı o koku bile yeter insanın mutfağı sevmesine. İstisnasız her seferinde de parfüm koklar gibi derin derin içime çekerim kokusunu ("deli mi ne ayol?"). Ayrıca dereotunun karakteristik bir lezzeti vardır, bazı yemeklerin tadını çok yükseklere taşır -özellikle enginar ve kabağa çok yakıştığını düşünüyorum. Aynı şekilde dereotunun poğaçaya da bambaşka bir karakter kattığını ve onu sıradan bir tuzlu hamur işi olmaktan kurtardığını düşünüyorum.
Varın öyleyse bu kadar özendirmenin üzerine mutfağa girin ve patlatıverin şöyle sıcacık dereotlu poğaçaları.
Not: Piknik için yaptıklarımdan sadece bir tanesinin tadına bakabildiğim ve çok beğendiğim halde daha fazla yiyemediğimden dolayı rüyalarıma giren bu hain poğaçaları, ikinci defa pişirdiğimde hemen hepsini kendi başıma bitirdim. Evet, utanıyorum.
